Skip to content

Post Concert Dip

Sommigen van jullie zullen precies weten waar ik het over heb, anderen zullen er nog nooit van gehoord hebben. Het fenomeen ‘post concert depression’, beter bekend als PCD. Oftewel, een gevoel van leegte na afloop van een concert. Het gebruik van het woord ‘depression’ zal voor de meesten wel wat overdreven zijn, maar veel concertgangers zullen begrijpen wat ik bedoel. Aangezien Dreaming Out Loud toch een persoonlijke blog is, schrijf ik vandaag over mijn ‘PCD’.

Als je vaak naar concerten gaat, of naar concerten gaat waar je al heel lang naar uitkijkt ken je het gevoel misschien wel. Een gevoel van leegte, nadat je naar het betreffende concert geweest bent. Je keek er zo lang naar uit, eindelijk is het dan zover en een paar uur later is het gewoon alweer voorbij. Nu moet je maanden, een jaar, misschien wel 5 jaar wachten totdat je deze artiest weer live kunt zien. Hoe dan?

Vorige week ging ik twee keer naar mijn favoriete band ooit, All Time Low. Mijn kaartjes hiervoor kocht ik al november, dus ik keek er al 4 maanden naar uit. Daarvoor eigenlijk ook al 9 maanden want zo lang was het al geleden dat ik All Time Low voor het laatst in februari zag. All Time Low is zo’n band waarvan het gewoon echt iedere keer weer een feestje is om ze live te zien omdat ze zo’n leuke, altijd andere show niet zetten. Ik kan ze niet vaak genoeg zien.

Naar deze shows keek ik dus al ruim een jaar uit. In eerste instantie ging ik alleen naar Utrecht, maar toen ze toch voor het eerst in weet-ik-hoeveel-jaar in Antwerpen kwamen, besloot ik daar ook naar toe te gaan. De shows komen steeds dichterbij en ondanks dat ik niet echt het gevoel had dat het al bijna zo ver was, kon ik natuurlijk niet wachten. En dan ineens is het nog maar 1 week, 1 dag. De dagen waar je zo lang naar uit hebt gekeken.

Je gaat naar Utrecht, staat 5 uur in de rij, wacht dan nog 2 uur ongeduldig binnen terwijl de voorprogramma’s spelen, gaat 1,5 helemaal los en dan komt het moment dat de band het podium af loopt, en niet meer terugkomt. In dit geval ging ik zelfs halverwege het laatste nummer al weg om naar de garderobe te gaan en m’n tas te halen. Maar dat maakte niet uit, want ik zag ze toch vrijdag weer!

Voor je het weet is het vrijdag. Zit je 1,5 uur in de auto, sta je 2 uur in de rij, heb je een meet & greet, wacht je weer 2 uur en vervolgens ga je weer 1,5 uur lang los. En dan gaat de band voor de laatste keer, voorlopig, het podium af, en loop je naar buiten. Dat was het dan. Hier keek ik zolang naar uit, en nu is het voorbij. Wat moet ik nu met m’n leven?

Dit keer kickte de pcd bij mij pas vrij laat in omdat ik het hele weekend bij m’n vriend was maar oh, wat zou ik graag terug willen naar vorige week, All Time Low nog een keer zien, ze nog een keer ontmoeten. En dat dan iedere week, als het even kan. Maar nee, het duurt nog minstens 2,5 maand voordat ik ze weer zie, als ik tenminste naar Jera On Air ga. Als dat niet zo is, misschien nog wel een jaar, anderhalf jaar… Mijn eerst volgende concert van een andere band is ook pas over 2 maanden, namelijk The Vamps. Ugh.

Voor mensen die niet zoveel met muziek hebben is het hele post concert depression gebeuren misschien maar raar, maar voor mij is muziek gewoon zó belangrijk. Voel ik me slecht? Dan luister ik naar muziek. Ben ik blij? Muziek. Voel ik welke emotie dan ook? Muziek. Iedere minuut dat ik niet slaap, werk, paardrij, op school zit of een serie kijk, luister ik muziek. All Time Low is al zo’n 5 jaar mijn favoriete band en ieder jaar weer, al 5 jaar lang, is hun concert een van de hoogtepunten van mijn jaar. Nooit stellen ze me teleur. Dus ja, met name na All Time Low heb ik last van pcd.

Dan nog een grappig filmpje over post concert depression:

Ken jij het gevoel van post concert depression? Als jullie dit artikel leuk vinden, maak ik ook nog een artikel over tips tegen pcd!

De foto’s in deze post zijn allemaal mijn eigendom en mogen niet zonder toestemming gekopieerd worden.

TwitterFacebookInstagramBloglovin’Tumblr

4 Comments

  1. Ik ben gek op muziek, de hele dag door het liefst en dan is metal nog wel het meest mijn ding maar ik herken me niet in jouw PCD. Vorig jaar ben ik bij Pearl Jam geweest en dat was een geweldig concert, op de terugweg in de auto hun laatste cd loeihard aan en even nagenieten.
    Nailfinity onlangs geplaatst…China Glaze Pack LightlyMy Profile

  2. Oh ja, herkenbaar. Vroeger ging ik vaak 3 keer per week naar concerten, en dan vond ik de avonden dat ik niet ging maar saai. En als een band naar Europa kwam die ik leuk vond, dan ging ik naar alle BE en NL concerten. Helaas heb ik daar nu de tijd niet meer voor, maar de enige oplossing tegen PCD is gewoon nóg meer naar concerten gaan 😉
    Yasmine onlangs geplaatst…Een hartverwarmend circusMy Profile

  3. Jaa heel herkenbaar! Wat ik wel altijd raar vind aan mezelf is dat ik na een concert de dag erna altijd heel moe ben en me slecht voel, terwijl ik op een festival drie dagen door kan gaan.
    Amanda onlangs geplaatst…Diploma-uitreiking: outfit en lookMy Profile

    • Nienke Nienke

      Haha ik ben dan weer niet zo’n festivalganger maar dat moe en slecht voelen na 1 concert ken ik ook wel ja! Vorige week 2 keer All Time Low met maar 1 dag er tussen was ook een beetje te veel van het goede haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Door Dreaming Out Loud te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten