Skip to content

#WijOverdrijvenNiet

In België is in de media een ware “mini revolutie” bezig op het gebied van met name catcalling en seksuele intimidatie. Deze is in gang gezet door een blogger die ik van een forum ken, Yasmine van The Spectacular Reality. Op haar blog schreef zij de post ‘Mijn naam is niet “Hey Sexy” ‘ die door zowel mannen als vrouwen in België ontzettend veel gelezen is. Omdat ik volledig achter deze mini revolutie sta, wilde ik dit artikel ook graag delen met jullie. Yasmine roept iedereen op hun verhalen van (seksuele) intimidatie te delen met de hashtag #WijOverdrijvenNiet (op dit moment #1 trending topic in België!), en dat wil ik bij deze ook aan jullie doorgeven.

Even voor de duidelijkheid: ik wil met dit artikel niet alle mannen aanspreken. Mannen die vrouwen gewoon met respect behandelen, niet aan catcalling doen en geen intimiderende opmerkingen maken: ga zo door en voel je totaal niet aangesproken. Ik zou ook een artikel kunnen schrijven over alle momenten dat mannen me heel goed geholpen hebben, maar vandaag reageer ik op #WijOverdrijvenNiet.

In het bovengenoemde artikel vertelt Yasmine over diverse aanvaringen die zij met mannen gehad heeft en waarbij zij zich seksueel geïntimideerd voelde door hun opmerkingen of acties. Opmerkingen die haar het gevoel geven dat ze voor deze mannen niets meer dan een lustobject is. Ze stuurde het artikel op naar het Belgische De Morgen, en is daarna in een wervelwind van publiciteit beland. Veel positieve reacties, maar ook veel mannen die van mening waren dat ze blij moet zijn dat ze ‘complimentjes’ krijgt, dat ze arrogant is, dat ze zich maar anders moet kleden als ze niet dat soort opmerkingen naar haar hoofd geslingerd wil krijgen. Needless to say, ben ik het daar niet mee eens.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit echt in zo’n situatie terecht ben gekomen die bij mij echt is blijven hangen. Ja, het is wel eens gebeurd dat ik ergens in een kroeg was en er ineens in m’n billen geknepen werd, toen ik laatst in Antwerpen liep werd er vanuit een auto van alles naar ons geroepen, en hoewel ook dit soort dingen niet oké zijn (misschien geeft het feit dat ik deze dingen nauwelijks de moeite waard vind om te noemen al wel aan in hoeverre dit soort dingen als normaal gezien worden?), heb ik zelf geen echt heftige dingen meegemaakt. Dat wil niet zeggen dat ze niet gebeuren.

In groep 8, toen wij met onze schoolmusical bezig waren, was er een incident waarbij een paar jongens met hun telefoons foto’s onder de jurkjes van een paar meisjes maakten. Als 12-jarige besefte ik nog niet zo hoe ernstig dit eigenlijk is, maar nu doe ik dit des te meer. Dat zelfs 12-jarigen al zo bezig waren, dat is toch eigenlijk wel erg triest.

Van de zomer was ik bij de paarden op de wei bezig, toen er ineens een man tegen een boom stond te plassen, naast onze wei. Geloof me, ik zag een hoop meer dan dat ik ooit van een vreemde man zou willen zien. Wildplassen vind ik al een vieze gewoonte (in het bos kom je ze vaak genoeg tegen), maar op een parkeerplaats in een woonwijk waar ook gewoon kinderen kunnen komen? Doe normaal!

Als ik ’s avonds naar een feestje, een concert, een kroeg of wat dan ook ga, en ik moet alleen naar huis krijg ik van mijn moeder steevast de mededeling dat ik wel even moet appen als ik naar huis rij/fiets. Van veel meisjes hoor je dat zij dit ook moeten doen, maar hun broers bijvoorbeeld niet. Waarom niet? Omdat ouders minder bang zijn dat er iets met hun zoon gebeurt, dan met hun dochter. En waarom? Omdat we in een cultuur leven waar vrouwen nog steeds gezien worden als een soort objecten die te pas en te onpas lastiggevallen kunnen en mogen worden.

Als ik alleen naar huis moet fietsen van bijvoorbeeld een feestje wordt er nog wel eens door jongens die op datzelfde feestje zijn (die ik wel ken) aangeboden om even mee te fietsen, want stel je voor, een meisje dat ’s nachts moederziel alleen naar huis fietst. Zo’n aanbod neem ik meestal dankbaar aan, want alleen naar huis fietsen midden in de nacht is ook niet een van mijn favoriete hobby’s, maar als we daar nou eens over nadenken. Dan is dat toch eigenlijk best fucked up? Ik woon in een dorp waar nooit wat gebeurt, en zelfs hier vertrouwen mensen het niet om een meisje alleen naar huis te laten fietsen want stel dat er ineens iemand uit de bosjes komt springen. Dat is toch niet normaal? Zouden we mannen niet moeten leren om niet midden in de nacht in de bosjes meisjes op te wachten? Niet dat ik het ooit mee heb gemaakt, maar het gebeurt, want anders zouden we allemaal zonder angst ’s nachts alleen naar huis fietsen.

Ik zal vast niet het enige meisje zijn dat, zodra er een auto, scooter of fietser vlak achter je rijdt en je ook niet inhaalt, meteen al bijna in paniek raak. Vaak gaan deze mensen dan gewoon net niet hard genoeg om je in te halen, maar zodra ik in zo’n situatie kom zorg ik meteen dat ik mijn telefoon in m’n hand heb en laat dit ook duidelijk zien. Ik ben nog nooit in zo’n situatie terechtgekomen dat er ook echt wat gebeurde, maar de angst, die is er.

We leren mannen niet dat ze vrouwen niet alleen ’s avonds of ’s nachts maar gewoon at all times met rust moeten laten. We leren vrouwen dat ze ’s nachts niet alleen de straat op kunnen zonder dat iemand weet waar ze zijn, want stel je voor… Een simpel hallo, prima. Reageert de dame in kwestie niet, dan loop je door, laat je haar met rust. Zij is jou geen reactie verschuldigd. Dat zij niet reageert maakt haar nog niet arrogant. Er zit ook een verschil tussen “hey schatje” of “hey lekker ding” en “goh, wat zie jij er leuk uit”. Je mag best een complimentje aan een vreemde geven, maar intonatie, timing en woordkeuze maken daarbij het verschil tussen een compliment en seksuele intimidatie.

Zo. Niet mijn meest goed-in-elkaar-zittende-post, maar ik wilde gewoon even wat kwijt over dit onderwerp en het met jullie delen, omdat ik dit een ontzettend belangrijk iets vind. Iets wat nog veel te weinig aandacht krijgt, en om die reden wil ik dit onderwerp wel de aandacht geven die het verdient. Ik denk wel dat dit in Nederland in mindere mate speelt dan in België, maar het speelt wel degelijk. Als je de tweets met de hashtag #WijOverdrijvenNiet ziet, dan schrik ik daar toch wel van, wat voor dingen vrouwen meemaken. Ik heb deze post de hele middag zitten schrijven en weer aan zitten passen, maar een keer is het klaar. Een keer moet hij gewoon online. Vaak is je eerste ingeving over iets tenslotte toch de beste. Dus daarom, deze post.

TwitterFacebookInstagramBloglovin’Tumblr

5 Comments

    • Nienke Nienke

      Dankjewel! 🙂

  1. Hallo Nienke,

    Mogen wij dit verhaal toevoegen op onze site wijoverdrijvenniet.org?
    Welke foto mag er bij jouw verhaal?

    Groetjes,

    Romina

    • Nienke Nienke

      Ja hoor, dat mag! Je mag gewoon de foto gebruiken die op mijn blog staat in de sidebar 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Door Dreaming Out Loud te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten